Sıkça Sorulan Sorular

Hafif eğrilikler (25°'nin altı) genellikle egzersiz ve takiple izlenir.

Omuzlarda, kürek kemiklerinde veya bel hattında belirgin asimetri, öne eğilince sırtta bir tarafın diğerinden yüksek görünmesi ("kambur testi") ilk işaretlerdir.

Küçük eğrilikler genellikle günlük yaşamı etkilemez.

Nedeni tam olarak bilinmeyen, genellikle 10-18 yaş arasında büyüme atağıyla birlikte ortaya çıkan omurga eğriliğidir.

Genel kabul gören eşik 45-50° Cobb açısıdır.

Hastalar genellikle ameliyat sonrası birkaç gün içinde desteklenerek yürümeye başlar.

Evet, erişkin skolyozunda da ameliyat uygulanabilir.

Her omurga ameliyatında olduğu gibi kanama, enfeksiyon, sinir hasarı ve nadiren füzyonun tam kaynamaması gibi riskler bulunur.

Korse eğriliği tamamen düzeltmez; büyüme çağında eğriliğin ilerlemesini yavaşlatmayı veya durdurmayı hedefler.

Omurganın sırt (torakal) bölgesindeki normal öne eğriliğin fazla artması sonucu oluşan kamburluk görünümüdür.

Hafif ve esnek kifozlar postür egzersizleriyle kısmen düzelebilir.

İkisi de omurganın farklı düzlemlerdeki eğrilikleridir ve tehlike düzeyleri dereceye göre değişir.

Açı 60-70°'yi aştığında, ağrı, yorgunluk hissi veya solunum güçlüğü eşlik ettiğinde ya da hızla ilerlediğinde tehlikeli kabul edilir ve yakın takip veya cerrahi gerekebilir.

Omurgaya vida ve çubuk sistemleri yerleştirilerek eğrilik kademeli olarak düzeltilir.

Genellikle 70-75°'yi aşan, ağrılı veya ilerleyici kifoz vakalarında cerrahi değerlendirilir; kesin sınır hastanın yaşına ve semptomlarına göre değişir.

Hafif, esnek kifozda sırt kaslarını güçlendiren egzersizler duruşu belirgin şekilde iyileştirebilir.

Hastane yatışı birkaç gün sürer, günlük aktivitelere dönüş genellikle birkaç hafta içinde başlar.

Ergenlik döneminde omurga cisimlerinin şekil bozukluğu sonucu ortaya çıkan, yapısal ve genellikle sert bir kifoz türüdür.

Hastalar genellikle ameliyatın ilk gününde desteklenerek yürümeye başlar.

İlk günlerden itibaren kısa, sık yürüyüşler önerilir; mesafe fizyoterapi programına göre kademeli artırılır.

Enfeksiyon, kanama, damar tıkanıklığı (tromboz) ve nadiren protez gevşemesi gibi riskler bulunur.

Fizyoterapi programına düzenli devam edilmeli, ani dönme ve çömelme hareketlerinden kaçınılmalı, kilo kontrolü yapılmalı ve düşme riskine karşı ortam güvenliği sağlanmalıdır.

Modern protezlerin ortalama ömrü 15-20 yıl civarındadır; hastanın aktivite düzeyi, kilosu ve protez tipine göre bu süre değişebilir.

Standart bir diz protezi ameliyatı genellikle 1-2 saat sürer; çift taraflı veya karmaşık vakalarda süre uzayabilir.

Kesin bir yaş sınırı yoktur; karar yaştan çok genel sağlık durumuna, kalp-akciğer kapasitesine ve eklem hasarının derecesine göre verilir.

Evet, fizyoterapi ile kas gücü ve denge kazanıldıkça merdiven inip çıkmak mümkün hale gelir; genellikle ilk haftalardan itibaren desteklenerek başlanır.

Bu, her iki dizin de ne kadar hasarlı olduğuna bağlıdır.

Günlük aktivitelere dönüş genellikle 4-6 hafta içinde sağlanır.

İlk günden itibaren yürüteç veya koltuk değneği desteğiyle kısa mesafeler önerilir; mesafe fizyoterapistin yönlendirmesiyle haftalar içinde kademeli artırılır.

Belirli bir süre bacak bacak üstüne atmaktan, kalçayı 90 dereceden fazla bükmekten ve ani dönme hareketlerinden kaçınılması önerilir.

Teknik olarak deneyim gerektiren bir ameliyattır ancak günümüzde standart ve sık uygulanan bir cerrahidir.

Ortalama ömrü 15-20 yıl civarındadır; genç ve aktif hastalarda revizyon ihtiyacı daha erken doğabilir.

Genellikle 4-6 hafta sonra, ağrı kontrol altına alındığında ve refleksler yeterli hızda çalıştığında araç kullanımına izin verilir; kesin süre doktor onayına bağlıdır.

Enfeksiyon, çıkık (dislokasyon), damar tıkanıklığı ve nadiren bacak boyu farkı gibi riskler bulunur; deneyimli merkezlerde bu oranlar düşüktür.

Derin çömelme, bacakları çaprazlama ve kalçayı aşırı içe döndürme gibi hareketlerden belirli bir süre kaçınılması önerilir.

Ön, yan veya arka yaklaşımla yapılabilir; günümüzde kas dokusunu daha az zedeleyen minimal invaziv teknikler de sıklıkla tercih edilmektedir.

Omurilik sinirlerinin geçtiği kanalın, genellikle kireçlenme ve disk yıpranmasına bağlı olarak daralmasıdır.

Daralmaya neden olan kemik ve bağ dokusu çıkarılarak sinirlerin üzerindeki baskı kaldırılır (dekompresyon).

Sadece dekompresyon yapılan basit vakalarda 1-2 saat sürebilir; sabitleme eklenen geniş vakalarda süre birkaç saate uzayabilir.

Hafif vakalarda fizik tedavi, enjeksiyon ve egzersizle şikayetler bir süre kontrol altına alınabilir.

Bacaklarda ağrı, uyuşma, güçsüzlük ve özellikle yürürken artıp öne eğilince veya oturunca azalan şikayetler tipiktir.

Hastalar genellikle ameliyat sonrası ilk gün içinde yürümeye başlar.

En sık 50 yaş üzeri, omurgada kireçlenme ve disk yıpranması olan kişilerde görülür; doğuştan dar kanal yapısı olanlarda daha erken yaşta ortaya çıkabilir.

Kanama, enfeksiyon, sinir hasarı ve nadiren omurilik sıvısı sızıntısı gibi riskler bulunur; deneyimli ellerde bu riskler düşük düzeydedir.

Yürüme sırasında kanal daha da daraldığından sinirlere kan akımı azalır; bu da bacaklarda ağrı ve güçsüzlüğe yol açarak hastayı durup dinlenmeye zorlar.

Basit menisküs temizliği sonrası günlük aktivitelere dönüş 1-2 hafta içinde olabilirken, tamir işlemlerinde iyileşme süreci birkaç ayı bulabilir.

Dizin ön tarafına açılan birkaç küçük kesiden kamera ve ince cerrahi aletler sokularak eklem içi doğrudan görüntülenir ve gerekli onarım kapalı yöntemle yapılır.

İşlemin kapsamına göre değişmekle birlikte genellikle 30-60 dakika arasında tamamlanır.

Menisküs yırtığı, kıkırdak hasarı, ön çapraz bağ yırtığı veya eklem içi serbest cisim şikayeti olan hastalarda tercih edilen kapalı bir cerrahi yöntemdir.

Fizik tedavi ve istirahat gibi ameliyatsız yöntemlere rağmen şikayetler devam ediyorsa, kilitlenme veya boşalma hissi varsa artroskopi değerlendirilir.

Basit işlemlerde birkaç hafta, tamir gerektiren geniş onarımlarda ise 3-6 ay sonra kademeli olarak spora dönülebilir.

Açık ameliyata göre çok daha az ağrılıdır; küçük kesiler sayesinde doku hasarı azdır ve ağrı kesicilerle rahatlıkla kontrol altına alınır.

Genellikle aynı gün veya ertesi gün taburcu edilebilen bir işlemdir.

Enfeksiyon, kanama ve eklem sertliği gibi riskler bulunur ancak açık cerrahiye kıyasla oranları oldukça düşüktür.

Omuz ekleminin küçük kesilerden kamera ve ince aletlerle görüntülenip tedavi edildiği kapalı cerrahi yöntemidir.

Günlük hareketlere dönüş birkaç hafta içinde olurken, geniş rotator manşet tamirlerinde tam iyileşme 4-6 ayı bulabilir.

Açık cerrahiye göre daha az invaziv ve daha düşük risklidir; yine de her ameliyatta olduğu gibi enfeksiyon ve sertlik gibi nadir riskler bulunur.

İşlemin kapsamına bağlı olarak genellikle 45-90 dakika arasında sürer.

Rotator manşet yırtığı, omuzda sıkışma sendromu, tekrarlayan çıkık ve labrum yırtığı olan hastalarda tercih edilir.

Hafif işlemlerde birkaç gün içinde günlük hafif hareketler başlar; geniş tamirlerde kol belirli bir süre askıyla korunduktan sonra fizyoterapi ile kademeli kullanılır.

Evet, hareket açıklığını ve kas gücünü geri kazanmak için fizyoterapi iyileşmenin ayrılmaz bir parçasıdır.

Daha küçük kesiler, daha az ağrı, daha kısa hastanede kalış süresi ve daha hızlı günlük hayata dönüş sağlar.

İşlemin kapsamına göre değişmekle birlikte genellikle 3-6 ay sonra kademeli olarak spora dönülür.

Yırtık parçanın çıkarıldığı vakalarda iyileşme 2-4 hafta sürerken, menisküs tamiri yapılan vakalarda tam iyileşme 3-6 ayı bulabilir.

Çoğu hasta ameliyatın aynı günü veya ertesi gün desteklenerek yürümeye başlayabilir.

Basit temizleme işlemlerinde birkaç hafta, tamir gerektiren durumlarda birkaç ay içinde diz normal fonksiyonuna kavuşur.

Evet, genellikle ameliyattan kısa süre sonra desteklenerek yürünebilir; tam yük verme süresi yapılan işleme göre değişir.

Menisküsün dış kısmındaki küçük yırtıklar bazen fizik tedavi ile kendiliğinden rahatlayabilir, ancak iç kısımdaki yırtıklar genellikle kendiliğinden iyileşmez.

Diz artroskopisi yöntemiyle küçük kesilerden girilerek yırtık parça dikilir (tamir) veya hasarlı kısım çıkarılır.

Diz içinde ağrı, şişlik, kilitlenme hissi ve dizi tam açıp kapatamama tipik belirtilerdir.

Temizleme işleminde 4-6 hafta, tamir işleminde ise genellikle 4-6 ay sonra kademeli olarak spora dönülür.

Mümkün olduğunda tamir tercih edilir çünkü menisküs dokusunun korunması diz sağlığı için daha faydalıdır; yırtığın yeri ve şekli bu kararı belirler.

Deneyimli bir omurga cerrahı için standart ve sık uygulanan bir ameliyattır; zorluk düzeyi fıtığın yeri ve sinir baskısının derecesine göre değişir.

Hastalar genellikle 1-2 gün içinde taburcu olur, günlük aktivitelere dönüş birkaç hafta içinde sağlanır.

Kanama, enfeksiyon, ses kısıklığı, yutma güçlüğü ve nadiren sinir hasarı gibi riskler bulunur; bu oranlar deneyimli merkezlerde düşüktür.

Doğru hasta seçiminde başarı oranı yüksektir; kol ağrısı ve uyuşma şikayetlerinde belirgin rahatlama sağlanır.

Hafif ve orta dereceli fıtıklarda fizik tedavi, ilaç ve boyunluk desteğiyle şikayetler kontrol altına alınabilir.

En sık önden yaklaşımla fıtıklaşmış disk çıkarılır ve yerine yapay disk veya kafes-vida sistemi yerleştirilir.

Boyunda ağrı, kollara yayılan uyuşma-karıncalanma ve bazı vakalarda elde güçsüzlük görülür.

Yapılan ameliyata göre değişmekle birlikte genellikle birkaç hafta süreyle destekleyici boyunluk önerilir.

Hafif aktivitelere birkaç hafta içinde, tam spor aktivitelerine ise genellikle 2-3 ay sonra dönülür.

Genellikle 30-60 dakika arasında tamamlanan bir ameliyattır.

İlk 6 hafta alçı veya yürüme botuyla korumalı bir süreç yaşanır, ardından fizyoterapi ile spora dönüş hedeflenir.

Teknik olarak standart bir ameliyattır; asıl kritik nokta ameliyat sonrası koruma ve rehabilitasyon sürecine tam uyumdur.

Bazı hastalarda alçı/bot ile ameliyatsız tedavi de uygulanabilir, ancak bu genellikle daha uzun immobilizasyon ve göreceli daha yüksek yeniden kopma riski taşır.

Ani, keskin bir ağrı, topuk arkasında "çatlama" hissi, parmak ucunda yükselememe ve topallama tipik belirtilerdir.

İlk haftalarda özel bot ve koltuk değneği ile kısmi yük verilir; tam yük verilerek yürüme genellikle 6-8 hafta içinde kademeli sağlanır.

Fizyoterapi sürecine bağlı olarak genellikle 4-6 ay sonra kademeli olarak spora dönülür.

Genellikle ani sıçrama, hızlanma veya yön değiştirme sırasında, özellikle orta yaş sporcularda ani zorlanmayla meydana gelir.

Yara yeri iyileşme sorunları, enfeksiyon, sinir irritasyonu ve nadiren yeniden kopma gibi riskler bulunur.

Aktif, spor yapan veya dizde boşalma hissi olan hastalarda genellikle cerrahi onarım önerilir.

Ameliyat sonrası günlük aktivitelere dönüş birkaç hafta içinde olurken, tam spor aktivitelerine dönüş genellikle 6-9 ayı bulur.

Yapılandırılmış rehabilitasyon programı genellikle 6-9 ay sürer; kas gücü ve denge kademeli olarak geliştirilir.

Hastanın işinin fiziksel yüküne göre değişmekle birlikte genellikle 2-4 hafta arası iş göremezlik raporu verilir.

Yaralanma anında "kopma" hissi, ani şişlik ve dizde boşalma/güvensizlik hissi tipik belirtilerdir.

Hastanın kendi tendonundan (genellikle diz çevresinden) alınan doku kullanılarak kapalı (artroskopik) yöntemle yeni bir bağ oluşturulur.

Rehabilitasyon testlerinden geçme koşuluyla genellikle 6-9 ay sonra kademeli olarak spora dönülür.

Kopan bağ kendiliğinden kaynamaz; ancak düşük aktivite düzeyindeki hastalarda güçlü kas eğitimiyle günlük hayat sürdürülebilir.

Enfeksiyon, greft başarısızlığı, diz sertliği ve nadiren yeniden yırtılma gibi riskler bulunur.

Kireçlenme (osteoartrit) kalıcı bir eklem yıpranmasıdır ve tamamen geri döndürülemez; ancak fizik tedavi, egzersiz, kilo kontrolü ve enjeksiyon tedavileriyle şikayetler uzun süre kontrol altında tutulabilir.

Hafif-orta vakalarda fizyoterapi, uygun ayakkabı/ortez desteği ve enjeksiyon tedavileri uygulanır; ileri vakalarda cerrahi seçenekler değerlendirilir.

Düzenli düşük etkili egzersiz, fazla kiloların verilmesi ve eklem çevresi kasları güçlendiren fizyoterapi, ağrıyı azaltıp eklem fonksiyonunu destekleyen doğal yaklaşımlardır.

Evet, düşük etkili ve düzenli yürüyüş/bisiklet gibi aktiviteler eklem çevresi kaslarını güçlendirip eklem sıvısının dolaşımını destekleyerek kireçlenme şikayetlerini hafifletebilir.

Hareketle artan, dinlenmeyle azalan eklem ağrısı, sabah tutukluğu, şişlik ve zamanla hareket açıklığında azalma tipik belirtilerdir.

Fizik tedavi, egzersiz programları, kilo kontrolü, eklem içi enjeksiyonlar (hyaluronik asit, kortikosteroid) ve PRP gibi yöntemler kullanılabilir.

PRP (trombositten zengin plazma), bazı hastalarda ağrıyı azaltıp eklem fonksiyonunu bir süreliğine iyileştirebilir; ancak etkisi kişiden kişiye değişir ve kireçlenmeyi tersine çevirmez.

En sık diz, kalça, el parmak eklemleri, omurga ve ayak bileğinde görülür; yük taşıyan eklemler daha fazla etkilenir.

Ameliyatsız yöntemlere rağmen ağrı günlük yaşamı ciddi şekilde kısıtlıyorsa ve eklem hasarı ileri derecedeyse protez ameliyatı gibi cerrahi seçenekler değerlendirilir.

Fiyat, uzatılacak segment sayısı, kullanılan yöntem (çivi sistemi vb.) ve hastane süresine göre değişir.

Bacak başına genellikle 6-8 cm civarında uzama hedeflenir; kesin miktar kemik yapısına, yönteme ve hastanın toleransına göre planlanır.

Enfeksiyon, eklem sertliği, sinir-damar gerilmesi ve kaynama gecikmesi gibi riskler bulunur.

Büyüme plakları kapandıktan sonra doğal boy uzaması durur; bu yaştan sonraki uzama ancak cerrahi kemik uzatma yöntemiyle sağlanabilir.

Kemik kontrollü şekilde kesilir ve içine yerleştirilen uzatıcı çivi veya çerçeve sistemiyle günlük küçük artışlarla kemik kademeli olarak uzatılır.

Uzatma fazı birkaç ay sürer, ardından kemiğin sağlamlaşması (konsolidasyon) için ek birkaç ay gerekir; toplam süreç genellikle 6-12 ayı bulur.

Büyüme plakları kapandıktan sonra, genellikle 18 yaş ve üzerinde, hasta genel sağlık açısından uygunsa yapılabilir.

Uzatma süreci devam ederken de fizyoterapi eşliğinde desteklenerek kısıtlı yürüyüş sürdürülür; tam yük verme kemik sağlamlaştıkça kademeli artırılır.

Uzatma ve konsolidasyon süreçleri birlikte değerlendirildiğinde toplam süreç genellikle 6-12 ay arasında tamamlanır.

Hastalar genellikle 1-2 gün içinde taburcu olur, günlük aktivitelere dönüş birkaç hafta içinde sağlanır.

Genellikle mikroskop veya endoskop yardımıyla küçük bir kesiden girilerek sinire baskı yapan fıtıklaşmış disk parçası çıkarılır.

Doğru hasta seçiminde bacak ağrısında belirgin rahatlama sağlanma oranı yüksektir; başarı, fıtığın yeri ve sinir hasarının süresine göre değişir.

Fizik tedavi ve ilaçla şikayetler geçmiyorsa, güçsüzlük gelişiyorsa veya idrar-gaita kontrolünde sorun varsa cerrahi doğru ve gerekli bir seçenektir; aksi halde önce ameliyatsız yöntemler denenir.

Belde ağrı, bacağa yayılan uyuşma-karıncalanma, oturunca veya öksürünce artan ağrı ve bazı vakalarda ayak/bacakta güçsüzlük görülür.

Birçok bel fıtığı vakası fizik tedavi, ilaç ve zamanla kendiliğinden gerileyebilir.

Kanama, enfeksiyon, sinir hasarı ve nadiren omurilik sıvısı sızıntısı gibi riskler bulunur; deneyimli merkezlerde bu oranlar düşüktür.

Hafif aktivitelere birkaç hafta içinde, tam spor aktivitelerine ise genellikle 2-3 ay sonra kademeli olarak dönülür.

En sık 30-50 yaş arası, ağır kaldırma gerektiren işlerde çalışan, uzun süre oturan veya sigara kullanan kişilerde görülür.